معرفی و گیاهشناسی


19 بهمن 1393 ساعت 0:0
آشنایی با گیاه دارویی باریجه

 

بسمه تعالی

آشنایی با گیاه دارویی باریجه

تدوین:

سید ابوالفضل نصرالهی

یوسف یوسفی

معرفی و گیاهشناسی
باريجه گياهي چند ساله، يک پايه، با ريشه غده اي و حجيم که پوست ريشه قهوه اي رنگ و ضخامت آن يک تا سه ميلي متر است . قطر غده 6تا 17 سانتي متر می باشد. برگ هاي اوليه باريک و ضخيم و شبيه برگ گندميان است ، ولي برگ هاي گياه کامل داراي بريدگي هاي زياد و به رنگ سبز مايل به خاکستري و پوشيده از کرک هاي ريز و کوتاه است. برگ ها به طول 20 تا 30 سانتي متر و به صورت رزت قرار گرفته اند. برگها عطر و بوي خاصي دارند.
باریجه گياهي مونوکارپيک است يعني تنها يک بار گل مي دهد. در چند سال اول رويش، برگهايي طوقه اي توليد مي کند و در سال آخر رويش به ساقه مي رود و گل و ميوه توليد مي کند. گل هاي آن زرد رنگ و به صورت چتر مرکب است. ميوه آن شيزوکارپ است. بذور بيضوي کشيده با طول 1/5 تا 2 برابر عرض دانه، به رنگ زرد روشن که در قسمت مياني به رنگ قهوه اي روشن است، بذور سبک، در قسمت داخلي کمي فرو رفته و در قسمت پشتي داراي 4 تا 5 نوار طولي کمي برجسته است. از تمام اندامهاي گياه بوي تند و مخصوصی به استشمام مي رسد.گياهي روز بلند است و دوره خواب فيزيولوژيك اين گياه از تير ماه تا اواسط اسفند ماه است.


 

نیازهای اكولوژیكی
به طور کلي در مناطق کوهستاني که بيشتر نزولات به صورت برف است، رويش دارد. خاک مناسب براي کشت باريجه خاکهاي با عمق کافي، نرم و قابل نفوذ است. در مناطق مرتفع و در ارتفاعات 1300 تا 3300 متر از سطح دريا رويش دارد و در اکثر نقاط ايران مي رويد
کاشت، داشت، برداشت
باتوجه به نياز سرما و استراتيفيكاسيون براي جوانه زدن و تاثير توام سرما و رطوبت زمستانه در تغييرات شيميايي مواد هورموني بذر، فصل پاييز در ماه هاي آبان و آذر بهترين زمان كاشت بذر باريجه است. بذر گياه باريجه در خاك هاي نيمه سبك در عمق 5 تا 7 سانتي متر مي بايستي كاشته شود. البته این گیاه کمتر مورد کشت و کار قرار می گیرد و بیشتر در مراتع و کوهستان ها مورد بهره برداری قرار می گیرد.نوع اشکی آن براثر گزش حشرات ویا پیدایش خراش به طورطبیعی از قاعده ساقه و برگ گیاهان مذکوربه خارج ترشح می شود ولی آنچه که دربازار تجارت اهمیت دارد ومورد استفاده قرار می گیرد،بیشتر نوعی است که با ایجاد شکاف در گیاه مذکورازآن به دست می آید. برای به دست آوردن باریجه، خاک قسمت قاعده ساقه گیاه را ازآن درو وناحیه مذکور را به خوبی تمیز می کنند،سپس در3 سانتی متری ناحیه یقه،به تناوب ایجاد شکاف می کنندویا آنکه ساقه گیاه را از آن منطقه قطع می کنند.بزودی شیره ای از آن خارج می شود که در محل قطع شده گیاه به صورت جامد در می آید.پس ازچند روز شیره سفت شده را از گیاه جدا می سازند،شکاف دیگر ایجاد می کنند ویا انکه قسمت سطحی محل قطع شده را به صورت لایه نازکی برمی دارند وپس ازترشح شیرابه و جمع آوری آن،این عمل را به فواصل معین تا زمانی تکرار می کنندکه ترشحی به خارج صورت نگیرد. نوع اشکی باریجه،رنگ سفید مایل به زردویا زرد مایل به سبز ویا مایل به قرمز دارد.درشتی آن از یک نخود تا یک گیلاس تفاوت می کند واگر شکسته شود،مقطع آن زرد رنگ وشفاف جلوه می کند.
نوع اشکی مدتها نرمی خود راحفظ می کند ولی بعداً به مرور زمان سخت و شکننده می شود،به طوری که براثرخرد شدن به صورت گرد در می آید.
نوع توده ای که ازقطعات اشکی نامنظم،واقع دریک قسمت بی شکل و خمیری تشکیل می یابد،به صورت قطعاتی به ابعاد مختلف ونامنظم در معرض استفاده قرار می گیرد،رنگ ان متفاوت ولی اغلب مایل به سبز،سبز قهوه ای،سبز مایل به زردیا تیره است.در داخل آن ناخالصی های مختلف نظیر خرده های ساقه،برگ و دم برگ گیاهان وجود دارد.
باریجه ایران،از نوع خشک و مرکب از قطعات کوچک اشکی است که به سهولت از یکدیگر جدا می شوند وحالت چسبنده و شفاف ندارد.به علاوه قطعات کوچک واشکی آن به رنگ سفید وکمی مایل به زرد ولی قسمت داخلی آن کدر است.باریجه بوی قوی ،طعم گس،تلخ،معطر،گزنده و ناپسند دارد به سهولت با آب ایجاد امولسیون می کند،به طوری که 25 درصد آن درآب وارد می شود.

مناطق رویش و پراکنش جغرافیایی
باریجه گیاهی کوهستانی و ییلاقی است ودر مناطق مرتع و در ارتفاعات 1300 تا 3300 متراز سطح دریا رویش دارد و دراکثرنقاط ایران می روید ولی مهمترین رویشگاه آن دراستان سمنان،شامل حوزه آبخیز مناطق ارونه، شهمیرزاد امام زاده عبدالله،تویه دروار،آشتی،پادرایج،جوین،ه وافرسو،گچ چال،دشت بو،دشت پرور،شکارجال گرمسار،راهه بالا وپایین،نمک دره، گرجه ای جند،لزورگان،قالی باف،عبدل آباد و سیر و غیره است. دراستان تهران شامل مناطق حوزه آبخیز لارستان پلور در جاده هراز،اطراف سد لار(دشت دنبک، دلیجانی،عسل عسل،نمک کوثر اهنز،درده،کروده) ارتفاعات منطقه لنساء در جاده چالوس و ارتفاعات طالقان رویشگاه های گیاه باریجه از شمال تاجنوب خراسان گسترش دارد ومهمترین انها عبارتند از:مناطق خمبی،سرابین در محور بجنورد و جنگل گلستان،آرمان لو، کوههای بینالود نیشابوروارتفاعات سبزوار، کاشمر و اسفراین،بادام دراطراف قوچان.رویشگاههای گیاه باریجه درمناطق کوهستانی سمیرم ،کاشان، خوانساردان گلپایگان ازاستان اصفهان، ارتفاعات زنجان ،لرستان ،باختران و آذربایجان گسترش دارد. بیشترین بهره برداری دراستانهای سمنان ،تهران وخراسان است.

شرایط اقلیمی مورد نیاز باریجه
این گیاه درمناطق مرتفع کوهستانی می روید که در این مناطق نزولات آسمانی بیشتر به صورت برف بوده که ریزش از اواخرآبان ماه شروع وتا اواخر اسفند ماه ادامه دارد و ازاواسط اسفند ماه به بعد نزولات آسمانی بیشتر به صورت باران های معمولی دراوایل بهار همراه تگرگ ورگبار است.دوره یخبندان مناطق باریجه خیزطولانی بوده و ازاوایل آذرماه شروع وتا اواخر اسفند ماه ادامه دارد واز نیمه دوم فروردین ماه در این مناطق برف شروع به ذوب شدن می کند. میانگین حداقل حرارت طی فصل زمستان دراین مناطق 10- درجه سانتی گراد و در تابستان حداکثر حرارت 25 درجه سانتیگراد است.گیاه باریجه در فصل بهار درحرارت 3 تا25 درجه سانتیگراد رشد می کند ودر حرارتهای بالاتراز 25 درجه سانتیگراد رویش آن متوقف می شود وحداقل فعالیت را خواهد داشت گیاه باریجه در مناطق با دوره یخبندان وزمستان طولانی با حداقل 15 روز با درجه حرارت کمتراز10- درجه سانتیگراد وبارندگی بهاره بیش از600میلیمتردر طی ماههای اسفند،فروردین و اردیبهشت ومتوسط بارش سالانه بیش از 350میلیمتردرخاک هایی با ph قلیایی وبافت خاک لومی –رسی وغنی از هوموس قابل کشت وتکثیراست.گیاه باریجه در دوران مختلف رشد ونمو به درجات متفاوت حرارت نیاز دارد ومقاومت زیادی در برابر سرما از خود نشان می دهد.این گیاه در 3 تا5 درجه سانتیگراد شروع به جوانه زدن ورشد می کند وبرای شکستن دوره خواب بذر و استراتیفیکاسیون آن نیازبه گزراندن یک دوره سرمایی بین 3 تا 15- درجه سانتیگراد به مدت 15 تا45 روز دارد.البته مهمترین و مناسب ترین شرایط حرارتی برای جوانه زدن پس از شکستن دوره خواب 3 تا 5 درجه سانتیگراد می باشد. درمرحله تولید ساقه گل دهنده وجود سه عامل حرارت، رطوبت وطول روز برای ادامه رشد وظهور ساقه گل دهنده ضروری است.باریجه یک گیاه روز بلند است.

خاک های مناسب کشت باریجه
کشت باریجه درخاکهایی که دارای عمق کافی،نرم وقابل نفوذ باشد،امکان پذیر است. همچنین بایستی تهویه آن به خوبی انجام شود. سنگ مادر خاک های اکثر رویشگاههای طبیعی این گیاه آهکی بوده ودارای بافت شنی-رسی،رسی-ماسه ای لومی-رسی-ماسه ای است زمین های خیلی سنگین برای کشت باریجه مناسب نیستند وبایستی ابتدا زمین ها را بوسیله کود دامی اصلاح وسپس به کشت باریجه اقدام کرد.PHمناسب برای رشد ونمو برابر 7/2 تا 8/7 است ودر این PH محصول خوبی تولید می کند. این گیاه در خاک هایی با میزان رس بالا وتهویه نامناسب که ازنظر آهک و هوموس غنی نباشد قادربه فعالیت رویشی نیست ودچارپوسیدگی می شود وازبین می رود.

زمان مناسب کاشت بذر
با توجه به نیازسرما و استراتیفیکاسیون برای جوانه زدن وتاثیر توام سرما ورطوبت زمستان درتغییرات شیمیایی مواد هورمونی بذر،فصل پاییز درماه های آبان وآذر بهترین زمان کاشت بذرباریجه است و درصورتی که بذور دربهار کاشته شوند،درآن سال جوانه نمی زنند،البته ممکن است پس ازگذشت یک سال و طی یک دوره سرمای زمستانه طی سال بعد،درصد کمی از بذور جوانه بزنند.

عمق کاشت بذر
بذرگیاه باریجه درخاکهای نیمه سبک درعمق 5 تا 7سانتی متر می بایستی کاشته شود تا بذور،جوانه زده وبتوانند براحتی از خاک خارج شوند.

رطوبت مورد نیاز   
پس ازکاشت بذردرزمین،این گیاه نیازی به آبیاری درفصل پاییز ندارد وبذور ، پس ازتامین سرمای مورد نیازواستراتیفیکاسیون، در اوایل بهارجوانه میزنند. دربهاربرای جوانه زدن بذور درخاک سه عامل حرارت،رطوبت و اکسیژن لازم است. بذوربرای جوانه زدن دربهاربه حرارت 3 تا 5 درجه سانتیگراد ورطوبت بالای 75 درصدبسترخاک نیاز دارد.به همین دلیل بذورباریجه در رویشگاه های طبیعی درمناطقی که برف گیرهستند ومیزان رطوبت بیشتری دارند به فراوانی سبز می شوند. به طورکلی چون باریجه درابتدای بهارشروع به فعالیت می کند درصورتی که میزان نزولات آسمانی درفصل بهارکمتراز600میلیمتربارش باشد، بایستی مزرعه را آبیاری کرد ودرصورتی که آبیاری نشود،ازخرداد به بعدفعالیت رویشی گیاه متوقف و برگهای آن زردوخشک می شوند.ولی غده ها درزمین باقی می مانند وحداقل فعالیت حیاتی رادارند.بنابراین درماه های خردادتااسفند نیازی به آبیاری ندارند ،حتی آبیاری مزرعه دردوره خواب آن،مخصوصاً درفصل تابستان،باعث پوسیدگی غده ها می شود.

 
آفات و بیماریهای گیاه باریجه    
  آفات و بیماریهای باریجه شته سبز هلو،کرم برگخوار باریجه وپوسیدگی بذر باریجه هستند.

گلدهی و گرده افشانی باریجه 
باریجه گیاهی دگرگشن است که درطبیعت توسط حشرات وباد،گرده های آن منتقل می شود.ساقه گل دهنده این گیاه درسال آخرعمرآن،با توجه به شرایط محیطی،دراوایل خردادماه ظاهر می شود. هربوته دارای یک ساقه گل دهنده و گل آذین آن چتر مرکب است،ارتفاع ساقه گل دهنده از 0/5 تا 3 متر متغیر است. درجه حرارت محیطی طی دوره گلدهی بین 10تا 25درجه سانتیگراد متغیراست.

تولید وبرداشت بذر باریجه
هربوته باریجه درصورتی که توسط احشام صدمه ندیده باشند،به طور متوسط 250 گرم بذرتولیدمی کند.بذور تولید شده به علت اینکه سبک هستند به راحتی توسط باد درمحیط اطراف پراکنده می شوند ودرشرایط مناسب دربهارسال بعد جوانه می زنند وسبزمی شوند،درصورتی که هدف بذرکاری باریجه درمنطقه ای غیرازرویشگاه طبیعی آن باشد،بایستی بذورطی مرداد ماه جمع آوری و در محیط خشک وخنک صفر تا10 درجه سانتیگراد نگهداری شوند تا بذورقوه نامیه خود را حفظ کنند. البته درمورد حداکثرمدتی که بذور قادرند قوه نامیه خود را حفظ کنند اطلاعاتی دردست نیست. ولی درصورتی که بذور درشرایط خشک وخنک نگهداری شوند،حداقل 3 سال قوه نامیه آنها حفظ می شود.

دوره خواب باریجه
این گیاه ازمعدودگیاهانی است که دارای دوره خواب بسیار طولانی حدود 9 ماه است. دراواخرخرداد ماه وقتی حرارت محیط به حدود 25 درجه سانتیگراد می رسد،برگ های این گیاه شروع به زرد شدن می کنند وخنک می شوند وفعالیت رویشی آن متوقف می شود،ولی غده ها درون زمین سالم وزنده با حداقل فعالیت باقی می مانند.ماه های تیرتا اواسط اسفند ماه دوره خواب فیزیولوژیک این گیاه است وطی 9 ماه ازسال هیچ اندام سبزی تولید نمی کند وپس ازاین مدت با توجه به تامین نیاز سرمایی درفصل زمستان وتامین رطوبت کافی درمحیط در اوایل فروردین ماه سال بعد فعالیت رویشی آن آغاز می شود. دراین مرحله روی غده در ناحیه طوقه کلاهک پوششی خشک شده ،جوانه انتهایی که مربوط به سال رویشی قبل است،از روی طوقه جدا می شود ،جوانه های مریستمی جدید شروع به فعالیت می کند.
زمان جمع‌آوری
با توجه به اینکه گیاه منوکارپ می‌باشد باریجۀ اشکی در سال آخر رویش که ساقه ایجاد می‌شود بدست می‌آید و به منظور جمع‌آوری باریجۀ عسلی برش عرضی یا طولی ریشۀ گیاهان از اواخر خردادماه به مدت ۲ ماه بر حسب شرایط اقلیمی مناطق مختلف انجام می‌گیرد. بوتۀ باریجه در سن ۶ـ۷ سالگی در پی بارندگی زمستانی قابل توجه، رشد و نمو مناسبی خواهد داشت و در بهار ساقه‌های هوائی گل‌دهنده تولید می‌کند و در این صورت با تراوش شیرابه به صورت طبیعی یا با ایجاد خراش‌ بر روی ساقۀ آن، امکان بهره‌برداری باریجۀ اشکلی فراهم می‌شود.در برداشت باریجۀ عسلی یا باریجۀ نرم، ابتدا خاک پای بوته‌های سه ساله به بالا کنار زده می‌شود. بعد از تمیز کردن یقۀ گیاه روی سطح جانبی ریشه برش عرضی ایجاد می‌کنند. برای حفاظت از باران و تابش نور خورشید روی آن سایه‌بان ایجاد می‌کنند باید دقت شود تا لایۀ زایندۀ باریجه در محور میانی گیاه از بین نرود و حداکثر ۳ برش ایجاد شود، به طوریکه بیش از یک سوم مقدار ریشه را در برنگیرد. شیرابه ترشحه بعد از یک هفته با ابزار مخصوص برداشت می‌شود و در حلب جمع‌آوری می‌گردد. پس از برداشت محصول بسته به کوچکی یا بزرگی و قدرت شیردهی و شادابی بوته برش دیگری داده می‌شود. از این‌رو برداشت شیرابه باریجه از هر بوته بین ۱۵۰ ـ ۵۰ گرم متغیر است .بهترین زمان برای بذر افشاندن ، بلافاصله بعد از رسیدن دانه است که این کار در پاییز در گلخانه انجام می شود در غیر این صورت بذرافشاندن در Aprill  ( در گلخانه ) صورت میگیرد . به محض اینکه نهال ها به اندازه کافی بزرگ شدند بطوریکه براحتی قابل انتقال باشند آن ها را به گلدانهای خاصی منتقل می کنند .برای این که گیاه کوچک به صدمه ریشه حساس تر است ، آنها را در مکانهای ثابت و در هوای آزاد غرس می کنند . حداقل برای اولین زمستان گیاهان را در یک مالچ حمایتی در هوای آزاد نگهداری می کنند. تکثیر غیرجنسی در پاییز به دلیل اینکه احتمال صدمه ی ریشه وجود دارد ممکن است مضر باشد .از تمام قسمتهای گیاه به خصوص ریشه ، گم رزین گالبانوم بدست می آیدگالبانوم دارای خاصیت ضد انقباض (Antispasmodic ) ، ضد نفخ و بادشکن ( Carminative ) ، خلط آور ( Expectorant ) و محرک و مهیج (Stimulant ) است .  گم رزینی  که از نربری ساقه  ( سربری ساقه ) بدست می آید به نوع اشکی معروف است ولی نوع توده ای آن از تیغ زدن ریشه های بوته های سه ساله به بالا بدست می آید .صمغ باریجه را براساس مواد غیر محلول شیرابه در الکل ۹۰ درجه به ۴ رتبه ی :باریجه ممتاز ،درجه یک ،درجه دو ،درجه سه  تقسیم بندی می کننددر هر صورت مقدار خاکستر آن نباید بیشتر از ۱۰ درصد باشد.
مواد متشکله:
الئوگم رزین باریجه دارای ۵ـ۳ درصد اسانس، ۷۰ـ۵۰ درصد رزین، ۴۰ـ۲۰ درصد مواد صمغی، ۱۰ـ۱ درصد رطوبت و مواد معدنی می‌باشد . اسانس باریجه از ۷ گروه ترکیبات مختلف تشکیل شده است:۱ـ هیدروکربن‌های ترپنی که حدود ۷۵ـ۶۳ درصد اسانس را تشکیل می‌دهد و حاوی Bـ ‌پینن ، ـ پینن، دلتا ـ ۳ ـ کارن و هیدروکربن‌های دیگر مانند میرسن، پاراسیمن، لیمونن، ترپینولن .۲ـ الکل‌های مونوترپنی و استات۳ـ سزکوئی ترپن‌ها۴ـ آزولن‌ها۵ـ استرهای تیول۶ـ پیرازین‌ها۷ـ هیدروکربن‌های با اسکلت غیرترپنی:استرهای تیول، پیرازین‌ها و هیدروکربن‌های با اسکلت غیرترپنی ترکیباتی هستند که با مقادیر کم و ساختمان‌های کاملاً متفاوت مسئول بوی مخصوص و قوی باریجه هستند . مواد صمغی باریجه حاوی کربوهیدراتهای گالاکتوز، آرابینوز، گالاکتیک اسید، ۴ ـ متیل گلوکوروتیک اسید و آمبلی فرون می‌باشد
 
آثار فارماکولوژیکی:
اریجه بیشتر مصرف صنعتی دارد و روی آثار فارماکولوژیک آن کمتر مطالعه شده است. یک مورد تحقیق بر روی ملح اسید گالبانیک (گالبانات سدیم) نشان می‌دهد که باعث کاهش فشار سرخرگی و افزایش ادرار در موش گردیده است. آثار ضد دردی، ضد باکتری و ضد قارچی عصاره‌های خشک هیدروالکلی حاصل از اندام هوائی، ریشه، باریجۀ اشکی و عسلی و همچنین اسانس آن بررسی شده است که در مقایسه با مورفین اثر ضد دردی ریشه و اندام هوائی آن بیشتر و نوع اشکی معادل و نوع عسلی کمتر از مورفین گزارش شده است .همچنین اسانس باریجه بر میکروبهای مولد آکنه مؤثر بوده و رشد آنها را مهار می‌کند. عصاره‌های آب، هیدروالکلی، کلروفرمی در نگهداری امولسیون‌ها به مدت ۶ ماه بدون تغییر فیزیکی و اختصاصات ظاهری مؤثر بودند
موارد استعمال:
از باریجه بیشتر به عنوان طعم‌دهنده در محصولات غذائی مانند نوشابه‌های غیرالکلی و فرآورده‌های گوشتی و یا معطرکننده و تثبیت‌کنندۀ عطرها در فرآورده‌های آرایشی مورد مصرف قرار می‌گیرد. از باریجه در گذشته همراه با آنغوزه در ناراحتی‌های عصبی استفاده می‌شده است . بنابر اعتقاد دامداران مصرف بوتۀ باریجه بوسیله حیوانات اهلی در تولید شیر آنها مؤثر است. لذا در مناطقی که دامداران از نظر تأمین علوفه رمستانه در مضیقه می‌باشند می‌توان اجازۀ جمع‌آوری ساقه‌های خشک شده را پس از ریزش بذرهای تولیدی به آنها داد.
موارد استعمال در گذشته:
در طب گذشته، باریجه در اختلالات مقتضی در درمان تنگی نفس و سرفۀ مزمن مصرف می‌شده است . باریجه اثر نیروبخش، ضد نزله و ضد تشنج دارد ولی امروزه، استفاده از آن در طب داخلی به فراموشی سپرده شده است.
خواص درمانی باریجه:
در استعمال داخلی گالبانوم برای معالجه برونشیت مزمن ، آسم ودیگر ناراحتی های قفسه ی سینه مفید است و یک محرک برای هاضمه است و هم چنین نفخ شکم ، دردهای زکام ( آنفولانزا ) و قولنج را کاهش می دهددر استعمال خارجی از آن به عنوان ضماد برای تورم های اشتعالی ، زخم معده  ،  سوختگی ،  جراحت و ناراحتی های پوستی استفاده می شود  .  البته خاصیت ضد صرع  ( Antiepileptic ) و ضد تشنج  ( Anticonvulsant  ) این گیاه توسط هیئت علمی دانشکده علوم پزشکی دانشکاه شهید بهشتی تهران طی مطالعه ای روی موشهای آزمایشگاهی در July ، ۱۹۹۷بررسی شد .همچنین طی این مطالعه ، ترکیبات اسانس میوه  F.gummosa توسط روشهای تجزیه ای Gas Chromatography ( GC ) و Chromatography / Mass Spectroscopy (GS/MS ) Gas تعیین گردید که این ترکیبات به روش تجزیه ای ( GC / MS  ) در جدول زیر آمده است :لازم به توضیح است که گمان می رود اثرات ضد تشنج و سمی بودن آن به ترتیب به ترکیبات pinene  و α-thujene موجود در اسانس بر می گردد .
از جمله مصارف صمغ باریجه ، کاربرد آن در صنایع عطر و ادکلن سازی، نقاشی ، نساجی و داروسازی است.یکی از رویشگاههای با اهمیت باریجه ، حوضه های آبخیز جنوب و غرب کاشان است که براساس آمار سال ۱۳۷۱ ، بیش از یک ششم باریجه صادراتی کشور(حدود یازده تن ) را بخود اختصاص داده است.بدلیل بهره برداری هر ساله از این گیاه در رویشگاههای مختلف کشور و به منظور یافتن مناسبترین شیوه ی بهره برداری و برآورد میزان توانایی آن در تولید محصول ، بررسیهای مطالعاتی در زمینه شیوه های مختلف بهره برداری در چهار مرتع باریجه خیز کاشان ( اسحاق آباد ، ویدوجا ، نشل و مرق) انجام گیرد.
نتایج حاصله نشان داد که ما بین چهار روش بهره برداری مرسوم ( برش عرضی ، برش طولی، نربری و رویش ایژی ) ، برش طولی ، مناسب ترین شیوه در امر بهره برداری شناخته شد. در این عملیات حداکثر تا چهار برش ، بسته به قطر و سنگ گیاه ، آسیب غیر قابل جبرانی را وارد نیاورده و قدرت بازیابی و ترمیم زخم وارد شده ، امکان پذیر است.
بدلیل کیفیت و مرغوبیت بسیار بالای باریجه ایران نسبت به سایر ممالک حوضه مدیترانه ، سالیانه بیش از دهها تن صمغ ، به شکل خام از کشور صادر و فرآورده های حاصل از آن با چندین برابر قیمت به کشور سرازیر می شود.
مصارف صنعتی:
ز باریجه نوعی چسب مخصوص جهت چسباندن سنگهای قیمتی مانند الماس تهیه می‌شود. خاصیت مهم این چسب بی‌رنگی آن است. با این وجود بعلت اکتشاف و تولید چسب‌های سینتیک، کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرد. علاوه بر مصارف فوق، اهمیت اصلی باریجه استفاده از آن در صنایع عطر و ادکلن‌سازی است، به طوری که یکی از خریداران اصلی عمدۀ باریجۀ ایران، کشور فرانسه و مؤسسه دیور آن کشور می‌باشد.
 
منابع
- خواص گیاهان داروییجلد ۱ - محمدجواد هوشیار2- فخر طباطبایی، محمد.. 1375. برخورد سیستمی با طبیعت زنده و سه مقاله دیگر در زمینه اکولوژی. شرکت سهامی ا نتشار. 352 ص.
3- رسام، قربانعلی. 1380. مطالعه تاثیر عناصر غذایی بر عملکرد و میزان اسانس میوه گیاه انیسون. همایش ملی گیاهان دارویی ایران. صفحه 172 تا 174.
4-ع- زرگری گیاهان دارویی انتشارات دانشگاه تهران (ج 2)Cadinene